Recensie De wensmuur – Mia Sheridan

Uitgeverij: Zomer en Keuning
Genre: Feelgood, literatuur & romans
Bladzijdes: 416

Prijs: € 18,00
Waardering: ★★★★★

Ik heb dit recensie-exemplaar ontvangen van de Uitgeverij Zomer & Keuning. Waarvoor ik hen wil bedanken! Dit heeft op geen enkele manier invloed gehad op mijn mening.

Balletdanseres Clara verhuist naar New Orleans, maar voelt zich daar nogal verloren. Dan hoort ze over een liefdesverhaal met een tragische afloop op de Windisle-plantage. Het verhaal krijgt haar in zijn greep en ze wil er meer van weten. Naar het schijnt is de plantage nu volkomen verlaten, maar tot Clara’s verbazing bevindt zich achter de muur een man van vlees en bloed.

Deze man is Jonah, die zich heeft teruggetrokken op de Windisle-plantage omdat hij het liefst nooit meer door iemand gezien wil worden. Hij schaamt zich te erg voor zijn littekens. De muur waarachter hij leeft, is een wensmuur: mensen brengen hier hun wensen naartoe. Maar Clara, die brengt er zichzelf naartoe, en met ieder bezoek wordt die bijzondere band tussen haar en Jonah sterker. Jonahs verlangen om met haar samen te zijn wordt steeds groter. Helaas weet hij dat dit niet zal gaan. Het is zijn lot om voorgoed achter de wensmuur van Windisle te blijven.

Mijn mening

Toen ik de oproep zag voor het reviewteam van dit boek bij Zomer & Keuning en de omschrijving van het boek las was ik direct verkocht. Een boek waarin het sprookje Belle en het Beest is verwerkt. Dit boek moest ik lezen!

In dit boek staat het verhaal van Jonah en Clara centraal. Clara is een lieve, gevoelige, jonge vrouw die haar levensdroom, balletdanseres, probeert te verwezenlijken. Hiervoor is ze verhuist naar een vreemde stad en heeft ze haar zieke vader achter moeten laten. Jonah is een man die zich vrijwillig scheidt van de wereld door zich te isoleren op de Windisle-plantage. Jonah schaamt zich voor zijn littekens en is overspoelt door schuldgevoelens. Beide leven ze een tamelijk eenzaam bestaan. Door hun ontmoetingen bij de wensmuur komt hier langzaam verandering in. Ze veranderen elkaars leven en langzaam komt het verleden van Jonah aan het licht.

De tweede verhaallijn van Angelina en John is ontroerend en lijkt in sommige opzichten op het verhaal van Clara en Jonah. Doormiddel van korte hoofdstukken, die zich afspelen in 1860 en 1861 op de Windisle-plantage, kom je achter het verhaal van Angelina en haar verboden liefde John. Het verhaal is verdrietig en een tikje magisch.

Hij had het allemaal gevoeld en hij was verliefd op haar geworden. Daar ter plekke, zomaar ineens, terwijl haar borstkas rees en daalde toen ze nietsziend in het donker had gestaard waarin hij zich ophield, zo naar haar verlangend dat hij er duizelig van was geworden.

De schrijfstijl van Mia Sheridan is prettig om te lezen. De bijna poëtische manier van schrijven neemt je mee in het verhaal en houd je in zijn greep. Sommige zinnen zijn zo mooi beschreven dat je ze nogmaals leest, gewoon omdat je het helemaal in je wilt opnemen. Het is ook door die mooie wijze van vertellen dat de emoties keihard binnen komen. Je voelt de pijn, het schuldgevoel en het verdriet tot diep in je lichaam.

De prachtige zinnen, de subtiele verwerking van Belle en het Beest, de hedendaagse dingen die tot een sprookje worden gekneed en het mooie samen komen van de twee verhalen maken dit boek prachtig. De wensmuur is magisch en houd je van het begin tot het eind in zijn greep. Het rauwe randje van de schuldgevoelens en de gedachte van Jonah over zichzelf maken dat je met hem mee leeft en hem genade gunt. Het is een prachtig eenentwintigste-eeuws sprookje waar je wel in moet geloven, en dat is wat we stiekem allemaal willen toch? Sprookjes om in te geloven.


Heb jij wel eens een boek van Mia Sheridan gelezen?

Geef een antwoord

CommentLuv badge